Floris Eikenhorst 

Normaal gesproken begon het FLUISTERWOUD al te praten vóórdat de zon goed en wel wakker was.

De bladeren ritselden dan alsof ze elkaar geheimpjes vertelden, wortels kraakten onder de grond als het geluid van oude botten, en ergens verderop klonk altijd wel een HM-HM van een boom die het ergens niet mee eens was. Zelfs de paddenstoelen deden mee…die piepten zachtjes als je erop ging zitten, wat meestal betekende dat je eraf moest.

Maar deze ochtend was anders.

Deze ochtend zei het bos…niets .

Geen geritsel

 Geen gekraak

   Geen gefluister

Zelfs de wind leek zijn adem in te houden.

En precies dát was het  moment waarop FLORIS EIKENHORST zijn ogen opende.

Hij lag onder de oudste eik van het bos....een boom zo oud dat niemand zich kon herinneren wanneer hij ooit een eikel was geweest. Floris sliep daar vaak. Niet omdat hij geen huis had (dat had hij wel , een keurig huis met een deur die altijd een beetje scheef hing) , maar omdat hij vond dat de beste gesprekken ‘s nachts gebeurden. Als je heel stil bleef liggen hoorde je de bomen fluisteren.

Floris bleef nog even liggen.

Hij fronste.

“Dat is vreemd,”mompelde hij, terwijl hij zijn witte wenkbrauwen omhoog trok. “Jullie zijn normaal gesproken niet zó beleefd.”

Hij legde zijn hand op de bast van de eik. Die was warm, maar stil. Geen brom, geen zucht, geen goedemorgen.

Floris ging rechtop zitten.