De Woudgeheimen
Het Ei van opa
Het was geen gewone zaterdagmiddag toen opa mij het ei gaf.
De zon hing laag tussen de bomen in zijn achtertuin en maakte alles goudkleurig, alsof de wereld even wist dat er iets bijzonders ging gebeuren. Ik zat op het oude krukje bij de schuur, met mijn knieën opgetrokken, terwijl opa zijn handen afveegde aan zijn broek. Hij keek me aan zoals hij dat alleen deed wanneer hij iets belangrijks ging zeggen.
“Kom eens hier, jongen,” zei hij zacht.
Ik stond op en liep naar hem toe. Opa knielde moeizaam neer en tilde voorzichtig een houten kistje op dat achter hem stond. Het was oud, met barsten in het hout en vreemde tekens die ik niet kon lezen. Mijn hart begon sneller te kloppen.
“Wat zit daarin?” vroeg ik.
Opa glimlachte, maar zijn ogen stonden ernstig.
“ Iets wat vertrouwen nodig heeft.”
Hij opende het kistje.
Daar lag een ei……
