Schnot en het geheime hondennetwerk

Schnot heette eigenlijk geen Schnot. Hij heet Simon. Maar omdat hij altijd zijn neus afveegde aan zijn mouw, in de lente, zomer, herfst en winter, noemde iedereen hem al sinds groep drie, gewoon Schnot.  En eerlijk is eerlijk…hij luisterde daar ook sneller naar dan Simon.

Maar die ochtend veegde Schnot zijn neus niet. Hij vergat het zelfs helemaal.

Want zijn hond, zijn allerliefste. allergekste Joep…

…was verdwenen.

Zijn bed lag leeg, het dekentje opgerold in een slordige hoop. Het halve koekje dat Joep gisteren niet meer op kreeg, lag er nog precies naast. Maar Joep zelf? Geen spoor. Geen gegrom, geen gekwispel, geen natte neus tegen zijn wang.

Hij rende naar buiten, zo snel dat zijn slungelige benen bijna in de knoop raakten. In de zachte aarde naast het huis zag hij pootafdrukken. En… voetstappen. Grote. Tè grote. 

Joep was niet weggelopen.

Hij was gestolen.