Na het avontuur met Foezel en het Licht van Luminora lijkt alles weer normaal… tot er iets vreemds gebeurt in de klas. Dingen verdwijnen, stemmen klinken zachter dan normaal.

en dan is er Flossie.

iedereen vindt haar leuk. Té leuk, vindt Foezel.

Maar juist zij lijkt iets te horen…. Iets wat anderen niet horen.  

Samen ontdekken ze dat er een geheim verborgen zit in hun klas….een geheim dat alleen zichtbaar wordt als je durft te luisteren… en niet alleen met je oren….

 

Foezel en het geheim van de Fluisterklas

 

 

   Hoofdstuk 1.  

De Nieuwe

De ochtend begon zoals zoveel ochtenden, een beetje luid en vooral heel gewoon. Stoelen schoven over de vloer, iemand zocht nog snel een potlood en ergens viel iets wat duidelijk niet had moeten vallen.  Foezel zat op zijn plek en keek half geïnteresseerd om zich heen, terwijl hij deed alsof hij druk nadacht over iets belangrijks. In werkelijkheid dacht hij vooral na over hoe hij zo meteen misschien een grap kon maken die iedereen aan het lachen zou krijgen.

De deur ging open

Niet met een klap....maar rustig. 

in de deuropening stond Flossie

 

Ze had een rood sjaaltje om dat een beetje scheef zat, alsof ze het onderweg nog had rechtgetrokken maar halverwege was afgeleid. Haar haren stonden licht alle kanten op en haar blik gleed langzaam door de klas. Toen ze een stap naar binnen zette, bleef haar voet net iets te lang achter een tafelpoot hangen, waardoor ze een klein hupje maakte om haar evenwicht terug te vinden.

 

'Dat ging expres,' mompelde ze zacht tegen zichzelf, hoewel niemand had gevraagd....waarom?

 

Een paar kinderen begonnen meteen te glimlachen. Niet omdat ze precies wisten waardoor dat kwam, maar omdat Flossie er simpelweg zo uitzag alsof er altijd iets grappigs kon gebeuren.

'Hoi,' zei ze vervolgens. 

 

Nog voordat iemand officieel had besloten dat ze interessant was, stonden er al een paar kinderen op om dichterbij te komen. Iemand schoof een stoel naar achteren, iemand anders begon al te vragen waar ze vandaan kwam, en binnen een paar tellen stond er een kleine kring om haar heen. 

'Wil je naast me zitten?'

'Kom je straks met ons mee?'

"We hebben hier echt leuke game spellen!'

 

Flossie draaide zich een beetje van de ene naar de andere kant, alsof ze probeerde iedereen tegelijk aan te kijken, wat natuurlijk niet lukte. Halverwege een antwoord bleef ze even stilstaan , keek naar het raam en zei toen...'Dat licht daar...dat is mooi,' om daarna weer vrolijk verder te praten alsof er niets gebeurd was.

Foezel had het allemaal gezien.

 

Hij zat nog steeds op zijn plek , met zijn armen over elkaar en een blik die hij zelf als "neutraal" zou omschrijven, maar die in werkelijkheid steeds meer richting "niet onder de indruk " ging. Hij volgde hoe de groep rond Flossie groeide en hoe iedereen iets van haar leek te willen. 

'Dat gaat snel,' mompelde hij zacht.

Hij probeerde zich weer op iets anders te richten, maar zijn ogen gleden steeds terug naar de drukte. Normaal gesproken was hij diegene die de aandacht trok, diegene die iets zei waardoor mensen gingen lachen of luisteren. Nu leek dat vanzelf te gebeuren zonder dat hij er iets voor hoefde te doen, en vreemd genoeg maakte dat hem juist onrustig.

 

Op dat moment draaide Flossie haar hoofd, alsof ze iets had gehoord dat anderen niet hoorden.

 

Haar blik viel direct op Foezel.

 

Ze keek hem even aan met een nieuwsgierige uitdrukking, en stapte toen zonder aarzelen uit de kring.

 

Dat viel meteen op , want de rest van de klas keek haar na. Waar ging ze heen? Waarom liep ze weg?

 

Flossie liep rustig naar Foezel, waarbij ze halverwege bijna struikelde over een gedropte  rugzak, zich snel herpakte en daarna deed alsof dat gewoon bij haar manier van lopen hoorde.

 

. 'Hoi,' zei ze opnieuw, dit keer recht tegen hem.

 

Foezel keek op. Hij had niet verwacht dat ze naar hem toe zou komen en had al helemaal niet verwacht dat hij even niet wist wat hij moest zeggen.

'Eh...hoi," antwoordde hij uiteindelijk.

 

Flossie bestudeerde hem een moment, haar hoofd een beetje schuin, alsof ze een puzzel probeerde op te lossen.

 

'Jij kijkt of je de leukste dingen denkt,' zei ze toen.

 

Foezel fronste licht. 'Hoe bedoel je?'

 

'Alsof je iets wil zeggen, maar het nog even bewaart,' legde ze uit. 'Dat doe ik ook soms. Dan vergeet ik het daarna trouwens wel weer.'

Ze glimlachte.

 

Foezel voelde dat hij iets wilde terugzeggen dat slim of grappig was, maar er kwam niets dat echt goed genoeg voelde. Dat gebeurde hem niet vaak.

 

'Nou...misschien,' zei hij uiteindelijk, iets minder zeker dan hij had gewild.

Flossie knikte tevreden. Dat was precies het antwoord dat ze had verwacht.

 

'Mooi,' zei ze. 'Dan wil ik dat wel horen.'

Zonder verder iets te vragen, schoof ze een stoel een beetje naar achteren, ging zitten en keek nog even rond en wilde zich ervan overtuigen dat ze niets belangrijks gemist had. Daarbij stootte ze per ongeluk een potlood van tafel, raapte het op, gaf het aan de verkeerde persoon, nam het  terug en legde het uiteindelijk op de juiste plek.

 

Niemand leek het haar kwalijk te nemen.

Foezel keek even opzij naar haar. Het was vreemd hoe snel alles veranderde. Nog geen paar minuten geleden was het een gewone ochtend geweest en nu zat er iemand naast hem die tegelijk rustig en chaotisch leek, die dingen zag die anderen niet zagen en die zomaar had besloten naast hem te komen zitten.

.

Hij wist nog niet goed wat hij ervan moest vinden.

 

'Ze is een beetje raar,' mompelde hij zacht, vooral voor zichzelf.

 

Flossie draaide haar hoofd meteen naar hem toe. 'Ja,' zei ze opgewekt, 'dat hoor ik vaker.'

 

Foezel keek haar verrast aan.

 

'Maar meestal bedoelen ze het aardig,' voegde ze eraan toe.

 

 

Voor het eerst die ochtend verscheen er een kleine glimlach op zijn gezicht, al probeerde hij die nog een beetje tegen te houden.

 

Misschien, dacht hij, was dit nog niet zo'n gewone dag als hij had verwacht.

 

Hoodstuk 2.   Het Gefluister 

 

 

'