Aan de rand van het Dwaalwoud, precies op de plek waar de hoge bomen ophielden en een veld vol boterbloemen begon, stond een klein huisje onder de dikke wortels van een eeuwen oude eik. Daar woonde Rataplan, een jonge rat met grote ronde oren, een lange snuit en een gestreepte tuinbroek waarvan één knoop altijd losschoot wanneer hij haast had.

En Rataplan had vaak haast.

Niet omdat hij ergens op tijd moest zijn, want Rataplan kwam bijna overal te laat, maar omdat er volgens hem iedere dag wel iets te ontdekken viel. Soms was het een vreemd spoor in de modder, soms een glimmende steen tussen de wortels en soms was het helemaal niets, maar zelfs van helemaal niets wist Rataplan meestal een avontuur te maken.