Professor Neuselius Klaphoed stond bekend als een uitvinder die zich niet liet beperken door wat anderen mogelijk of onmogelijk noemden. Want waar gewone wetenschappers zich bezighielden met veilige berekeningen en voorspelbare experimenten, bouwde hij in zijn overvolle werkplaats apparaten die piepten, zoemden, knetterden en soms op onverklaarbare wijze verdwenen om even later op een totaal andere plek te verschijnen, terwijl hij zelf met fonkelende ogen en roetvlekken op zijn gezicht driftig aantekeningen maakte over verschijnselen die volgens geen enkel handboek zouden mogen bestaan.
Op een regenachtige middag, terwijl druppels onophoudelijk tegen de hoge ramen tikten en de wind zachtjes door de kieren floot, werkte de professor aan wat hij zelf een ‘resonantie versterker voor onbekende energievelden’ noemde. Een ingewikkeld apparaat bestaande uit draaiende ringen, dunne metalen draden en een centrale kern die flauwtjes gloeide, waarbij hij zorgvuldig probeerde om een bijna onmeetbare trilling zichtbaar te maken die hij eerder slechts per toeval had waargenomen.
Wat hij op dat moment niet wist, was dat een minuscuul foutje in de afstemming, een afwijking zo klein dat zelfs zijn scherpe blik het niet had opgemerkt, de balans van het experiment subtiel maar beslissend had verstoord, waardoor de energie zich niet gedroeg zoals verwacht, maar zich ophoopte op een manier die geen enkele theorie kon verklaren.
